و به سند معتبر از حسين بن نعيم منقول است : حضرت صادق عليه السّلام از من پرسيد كه آيا برادران مؤمن خود را دوست مىدارى ؟ گفتم : بلى ، فرمود : به فقيران ايشان نفع مىرسانى ؟ گفتم : بلى ، فرمود : بر تو لازم است كه دوست دارى كسى را كه خدا او را دوست مىدارد ، و اللّه كه تا ايشان را دوست ندارى نفع به ايشان نمىتوانى رسانيدن ، آيا ايشان را به منزل خود دعوت مىنمائى ؟ گفتم : بلى ، هر وقت كه چيزى مىخورم البتّه دو كس يا سه كس يا كمتر يا بيشتر از ايشان با من مىباشند ، فرمود : فضل ايشان بر تو زياده است از فضل تو بر ايشان ، گفتم : فداى تو گردم طعام خود را به ايشان مىخورانم و بر بساط خود ايشان را مىنشانم ، و فضل ايشان بر من عظيم‌تر است ، فرمود : بلى چون ايشان داخل خانهء تو مىشوند داخل مىشوند به آمرزش گناهان تو و عيال تو ، و چون بيرون مىروند مىبرند گناهان تو و عيال تو را « 1 » . و در حديث ديگر فرمود : داخل مىشوند با روزى فراوان ، و بيرون مىروند با مغفرت گناهان تو « 2 » . و در حديث ديگر فرمود : هركه مؤمن مال‌دارى را طعام بخوراند برابر است با اينكه يكى از فرزندان اسماعيل را از كشتن خلاص كند ، و هركه مؤمن محتاجى را اطعام نمايد چنان است كه صد كس از فرزندان اسماعيل را از كشتن خلاص كرده باشد « 3 » . و در حديث ديگر فرمود : اطعام يك مؤمن نزد من بهتر است از آزاد كردن ده

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 201 - 202 ح 8 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 202 ح 9 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 203 ح 19 .